ನರಿ ಮತ್ತು ನಗಾರಿ

ಹಸಿದ ನರಿ

ಒಂದು ಕಾಡಿನಲ್ಲಿ ಒಂದು ನರಿ ಇತ್ತು. ಅಂದು ಬೆಳಿಗ್ಗೆಯಿಂದ ಅದಕ್ಕೆ ಏನೂ ತಿನ್ನಲು ಸಿಕ್ಕಿರಲಿಲ್ಲ. ಹಸಿವಿನಿಂದ ಅದರ ಹೊಟ್ಟೆ ಚುರುಗುಡುತ್ತಿತ್ತು.

ಆಹಾರ ಹುಡುಕುತ್ತಾ ಅದು ಕಾಡಿನ ಅಂಚಿನ ಒಂದು ವಿಶಾಲವಾದ ಬಯಲಿಗೆ ಬಂತು. ಬಹಳ ಹಿಂದೆ ಅಲ್ಲಿ ಎರಡು ರಾಜರ ಸೈನ್ಯಗಳ ನಡುವೆ ಯುದ್ಧ ನಡೆದಿತ್ತು.

ಈಗ ಆ ರಣರಂಗ ಖಾಲಿಯಾಗಿತ್ತು. ಅಲ್ಲಲ್ಲಿ ಮುರಿದ ರಥದ ಚಕ್ರಗಳು, ಹರಿದ ಬಾವುಟಗಳು ಬಿದ್ದಿದ್ದವು. ಎತ್ತರದ ಒಣ ಹುಲ್ಲು ಗಾಳಿಗೆ ತೂಗಾಡುತ್ತಿತ್ತು.

ಭಯಂಕರ ಸದ್ದು

ಇದ್ದಕ್ಕಿದ್ದಂತೆ “ಢಂ! ಢಂ! ಢಂ!” ಎಂಬ ಭಾರೀ ಸದ್ದು ಕೇಳಿಸಿತು. ನೆಲವೇ ನಡುಗಿದಂತಾಯಿತು.

ನರಿ ಬೆಚ್ಚಿಬಿದ್ದು ಒಂದು ಪೊದೆಯ ಹಿಂದೆ ಅಡಗಿಕೊಂಡಿತು. ಅದರ ಕಿವಿಗಳು ಹಿಂದಕ್ಕೆ ಬಾಗಿದವು. ಬಾಲ ಕಾಲುಗಳ ನಡುವೆ ಸೇರಿಕೊಂಡಿತು.

“ಇಷ್ಟು ದೊಡ್ಡ ಸದ್ದು ಮಾಡುವ ಪ್ರಾಣಿ ಎಷ್ಟು ದೊಡ್ಡದಿರಬಹುದು! ಅದು ನನ್ನನ್ನು ನೋಡುವ ಮೊದಲೇ ಓಡಿಹೋಗಲೇ?” ಎಂದು ನರಿ ಯೋಚಿಸಿತು.

ಮೆಲ್ಲಗೆ ಒಂದೊಂದೇ ಹೆಜ್ಜೆ

ಆದರೆ ನರಿಗೆ ತುಂಬ ಹಸಿವಾಗಿತ್ತು. ಜೊತೆಗೆ ಆ ಸದ್ದು ಏನೆಂದು ತಿಳಿಯುವ ಕುತೂಹಲವೂ ಆಯಿತು.

“ಸದ್ದು ಕೇಳಿದ ಕೂಡಲೇ ಓಡಿಹೋಗುವುದು ಸರಿಯಲ್ಲ. ಅದು ಏನು ಎಂದು ಮೊದಲು ನೋಡುತ್ತೇನೆ,” ಎಂದು ಅದು ಮನಸ್ಸು ಗಟ್ಟಿ ಮಾಡಿಕೊಂಡಿತು.

ನರಿ ಮೆಲ್ಲಗೆ, ಒಂದೊಂದೇ ಹೆಜ್ಜೆ ಇಡುತ್ತಾ ಸದ್ದಿನ ಕಡೆಗೆ ನಡೆಯಿತು.

ಅಲ್ಲಿ ಹುಲ್ಲಿನ ನಡುವೆ ಒಂದು ಗುಡ್ಡದಂತಹ ದೊಡ್ಡ ನಗಾರಿ ಬಿದ್ದಿತ್ತು. ಗಾಳಿ ಬೀಸಿದಾಗ ಉದ್ದವಾದ ಹುಲ್ಲಿನ ಗರಿಗಳು ಅದರ ಚರ್ಮಕ್ಕೆ ತಾಗುತ್ತಿದ್ದವು. ಆಗ “ಢಂ! ಢಂ!” ಎಂದು ಸದ್ದಾಗುತ್ತಿತ್ತು.

ಇದು ಪ್ರಾಣಿಯೇ ಅಲ್ಲ!

“ಓಹೋ! ಇದು ಪ್ರಾಣಿಯೇ ಅಲ್ಲ!” ಎಂದು ನರಿ ನಕ್ಕಿತು.

ಅದು ತನ್ನ ಮುಂಗಾಲಿನಿಂದ ನಗಾರಿಗೆ ಬಡಿಯಿತು. “ಢಂ!” ಮತ್ತೆ ಬಡಿಯಿತು. “ಢಂ!” ನರಿಯ ಭಯವೆಲ್ಲ ಹಾರಿಹೋಯಿತು.

ಆಮೇಲೆ ಅದಕ್ಕೆ ಒಂದು ಆಸೆ ಹುಟ್ಟಿತು. “ಇದು ಇಷ್ಟು ದೊಡ್ಡದಾಗಿದೆ. ಇಷ್ಟು ಜೋರಾಗಿ ಸದ್ದು ಮಾಡುತ್ತದೆ. ಇದರ ಒಳಗೆ ಖಂಡಿತ ತುಂಬ ತಿನಿಸು ಇರಬೇಕು!”

ಒಳಗೆ ಏನಿದೆ?

ನರಿ ನಗಾರಿಯ ಚರ್ಮವನ್ನು ಕಚ್ಚತೊಡಗಿತು. ಚರ್ಮ ತುಂಬ ಗಟ್ಟಿಯಾಗಿತ್ತು. ಆದರೂ ನರಿ ಬಿಡಲಿಲ್ಲ. ಕಚ್ಚಿ ಕಚ್ಚಿ ಕೊನೆಗೆ ಒಂದು ತೂತು ಮಾಡಿತು.

ಆಮೇಲೆ ಅದು ತನ್ನ ತಲೆ ಮತ್ತು ಮುಂದಿನ ಅರ್ಧ ದೇಹವನ್ನು ತೂತಿನೊಳಗೆ ತೂರಿಸಿತು.

ಒಳಗೆ ಕತ್ತಲು. ನರಿ ಅತ್ತಿತ್ತ ಮೂಸಿ ನೋಡಿತು. ಮರ ಮತ್ತು ಚರ್ಮ ಬಿಟ್ಟರೆ ಅಲ್ಲಿ ಏನೂ ಇರಲಿಲ್ಲ. ನಗಾರಿ ಒಳಗೆ ಪೂರ್ತಿ ಟೊಳ್ಳಾಗಿತ್ತು.

ನಗುತ್ತಾ ಹೊರಟ ನರಿ

ನರಿ ಮೆಲ್ಲಗೆ ಹೊರಗೆ ಬಂತು. ಮೊದಲು ಅದಕ್ಕೆ ಸ್ವಲ್ಪ ನಿರಾಸೆಯಾಯಿತು. ಆಮೇಲೆ ತನ್ನ ಬಗ್ಗೆ ತಾನೇ ಜೋರಾಗಿ ನಕ್ಕಿತು.

“ಈ ಖಾಲಿ ನಗಾರಿಗೆ ನಾನು ಅಷ್ಟೊಂದು ಹೆದರಿದೆನಲ್ಲ! ಸದ್ದು ದೊಡ್ಡದೆಂದು ಹೆದರಬಾರದು. ದೊಡ್ಡ ಸದ್ದು ಮಾಡುವುದರ ಒಳಗೆ ಏನಾದರೂ ಇರಲೇಬೇಕು ಎಂದೇನೂ ಇಲ್ಲ,” ಎಂದಿತು.

ಹಾಗೆ ಹೇಳುತ್ತಾ ನರಿ ಬೇರೆ ಕಡೆ ಆಹಾರ ಹುಡುಕಲು ಹೊರಟಿತು. ಈಗ ಅದರ ಹೆಜ್ಜೆಗಳಲ್ಲಿ ಭಯವಿರಲಿಲ್ಲ.