ಕೋತಿ ಮತ್ತು ಮೊಸಳೆ

ನೇರಳೆ ಮರದ ಸ್ನೇಹ

ನದಿಯ ದಡದಲ್ಲಿ ಒಂದು ದೊಡ್ಡ ನೇರಳೆ ಮರವಿತ್ತು. ಅದರ ಮೇಲೆ ಕೆಂಪುಮುಖ ಎಂಬ ಕೋತಿ ವಾಸವಾಗಿತ್ತು. ಮರದ ತುಂಬ ಸಿಹಿಯಾದ ನೇರಳೆ ಹಣ್ಣುಗಳು.

ಒಂದು ದಿನ ಕರಾಳ ಎಂಬ ಮೊಸಳೆ ನೀರಿನಿಂದ ಮೇಲೆ ಬಂದು ಮರದ ಕೆಳಗೆ ಮಲಗಿತು. ಕೋತಿ ಅದಕ್ಕೆ ಕೆಲವು ಹಣ್ಣುಗಳನ್ನು ಎಸೆಯಿತು.

“ಎಷ್ಟು ಸಿಹಿ!” ಎಂದಿತು ಮೊಸಳೆ.

ಅಂದಿನಿಂದ ಮೊಸಳೆ ಪ್ರತಿದಿನ ಬರುತ್ತಿತ್ತು. ಕೋತಿ ಹಣ್ಣು ಕೊಡುತ್ತಿತ್ತು. ಎರಡೂ ಗಂಟೆಗಟ್ಟಲೆ ಮಾತಾಡುತ್ತಿದ್ದವು. ಹೀಗೆ ಅವೆರಡೂ ಒಳ್ಳೆಯ ಸ್ನೇಹಿತರಾದವು.

ಮೊಸಳೆಯ ಹೆಂಡತಿಯ ಆಸೆ

ಮೊಸಳೆ ಪ್ರತಿದಿನ ಕೆಲವು ಹಣ್ಣುಗಳನ್ನು ತನ್ನ ಹೆಂಡತಿಗೂ ತೆಗೆದುಕೊಂಡು ಹೋಗುತ್ತಿತ್ತು. ಅವಳಿಗೆ ಆ ಹಣ್ಣುಗಳು ತುಂಬ ಇಷ್ಟವಾದವು.

ಒಂದು ದಿನ ಅವಳು ಕೇಳಿದಳು, “ಈ ಹಣ್ಣುಗಳು ಇಷ್ಟು ಸಿಹಿಯಾಗಿವೆ. ಪ್ರತಿದಿನ ಇವನ್ನೇ ತಿನ್ನುವ ಕೋತಿಯ ಹೃದಯ ಇನ್ನೆಷ್ಟು ಸಿಹಿ ಇರಬಹುದು? ನನಗೆ ಅದೇ ಬೇಕು.”

ಮೊಸಳೆ ಬೆಚ್ಚಿಬಿತ್ತು. “ಅವನು ನನ್ನ ಸ್ನೇಹಿತ. ಅವನಿಗೆ ಮೋಸ ಮಾಡಲಾರೆ,” ಎಂದಿತು.

ಆದರೆ ಹೆಂಡತಿ ಹಠ ಹಿಡಿದಳು. “ಅದು ಸಿಗುವವರೆಗೆ ನಾನು ಊಟ ಮಾಡುವುದಿಲ್ಲ,” ಎಂದಳು.

ಮೊಸಳೆಗೆ ಏನು ಮಾಡಬೇಕೆಂದು ತೋಚಲಿಲ್ಲ. ಕೊನೆಗೆ ಅದು ತಪ್ಪು ದಾರಿಯನ್ನೇ ಆರಿಸಿಕೊಂಡಿತು.

ಸುಳ್ಳಿನ ಆಹ್ವಾನ

ಮರುದಿನ ಮೊಸಳೆ ಮರದ ಬಳಿ ಬಂದು ಹೇಳಿತು, “ಗೆಳೆಯಾ ಕೆಂಪುಮುಖ, ನನ್ನ ಹೆಂಡತಿ ನಿನ್ನನ್ನು ನೋಡಬೇಕೆಂದು ಬಯಸಿದ್ದಾಳೆ. ನಿನಗೆ ಔತಣ ಮಾಡಬೇಕೆಂದಿದ್ದಾಳೆ. ನಮ್ಮ ಮನೆಗೆ ಬಾ.”

“ನಾನು ಈಜು ಬಲ್ಲವನಲ್ಲ. ನಿಮ್ಮ ಮನೆ ನೀರಿನ ಆಚೆ ಇದೆಯಲ್ಲ,” ಎಂದಿತು ಕೋತಿ.

“ಅದಕ್ಕೇನಂತೆ? ನನ್ನ ಬೆನ್ನ ಮೇಲೆ ಕುಳಿತುಕೋ. ನಾನು ನಿನ್ನನ್ನು ಕರೆದೊಯ್ಯುತ್ತೇನೆ,” ಎಂದಿತು ಮೊಸಳೆ.

ಕೋತಿ ತನ್ನ ಸ್ನೇಹಿತನನ್ನು ನಂಬಿತು. ಮರದಿಂದ ಇಳಿದು ಮೊಸಳೆಯ ಬೆನ್ನ ಮೇಲೆ ಕುಳಿತಿತು. ಮೊಸಳೆ ನದಿಯೊಳಗೆ ಈಜತೊಡಗಿತು.

ನದಿಯ ನಡುವೆ

ನದಿಯ ನಡುವೆ ಬಂದಾಗ ಮೊಸಳೆಯ ಈಜು ನಿಧಾನವಾಯಿತು. ಅದರ ಮನಸ್ಸು ಭಾರವಾಗಿತ್ತು.

“ಯಾಕೆ ಇಷ್ಟು ಸುಮ್ಮನಿದ್ದೀಯ?” ಎಂದು ಕೋತಿ ಕೇಳಿತು.

ಮೊಸಳೆಗೆ ಸುಳ್ಳು ಹೇಳಲು ಆಗಲಿಲ್ಲ. “ನನ್ನ ಹೆಂಡತಿಗೆ ನಿನ್ನ ಹೃದಯ ಬೇಕಂತೆ. ಅದಕ್ಕಾಗಿಯೇ ನಿನ್ನನ್ನು ಕರೆದುಕೊಂಡು ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದೇನೆ,” ಎಂದು ಒಪ್ಪಿಕೊಂಡಿತು.

ಕೋತಿಯ ಎದೆ ಧಸಕ್ಕೆಂದಿತು. ಸುತ್ತಲೂ ಆಳವಾದ ನೀರು. ದಡ ದೂರ. ಓಡಿಹೋಗಲು ದಾರಿಯೇ ಇಲ್ಲ.

ಆದರೆ ಕೋತಿ ಭಯದಲ್ಲಿ ಕೂಗಾಡಲಿಲ್ಲ. ಅದು ಶಾಂತವಾಗಿ ಯೋಚಿಸಿತು.

ಮರದ ಪೊಟರೆಯಲ್ಲಿ ಹೃದಯ

“ಅಯ್ಯೋ, ಇದನ್ನು ಮೊದಲೇ ಯಾಕೆ ಹೇಳಲಿಲ್ಲ?” ಎಂದಿತು ಕೋತಿ. “ನಾವು ಕೋತಿಗಳು ಹೃದಯವನ್ನು ಜೊತೆಗೆ ಹೊತ್ತು ತಿರುಗುವುದಿಲ್ಲ. ಮರದಿಂದ ಮರಕ್ಕೆ ಹಾರುವಾಗ ಅದು ಬಿದ್ದುಹೋದೀತು. ಅದಕ್ಕೇ ಅದನ್ನು ನೇರಳೆ ಮರದ ಪೊಟರೆಯಲ್ಲಿ ಇಟ್ಟು ಬಂದಿದ್ದೇನೆ.”

“ಹೌದೇ?” ಎಂದಿತು ಮೊಸಳೆ.

“ಹೌದು. ಹಿಂತಿರುಗಿ ಹೋಗೋಣ. ಹೃದಯವನ್ನು ತೆಗೆದುಕೊಂಡು ಬಂದು ನಿನ್ನ ಹೆಂಡತಿಗೆ ಕೊಡೋಣ,” ಎಂದಿತು ಕೋತಿ.

ಮೊಸಳೆ ಇದನ್ನು ನಂಬಿತು. ಸಂತೋಷದಿಂದ ತಿರುಗಿ ಮರದ ಕಡೆಗೆ ವೇಗವಾಗಿ ಈಜಿತು.

ಎರಡು ಹೃದಯ ಇರುತ್ತದೆಯೇ?

ದಡ ಬಂದ ಕೂಡಲೇ ಕೋತಿ ಮೊಸಳೆಯ ಬೆನ್ನಿನಿಂದ ಹಾರಿ ಸರಸರನೆ ಮರ ಹತ್ತಿತು. ಎತ್ತರದ ಕೊಂಬೆಯ ಮೇಲೆ ಕುಳಿತು ನಿಟ್ಟುಸಿರು ಬಿಟ್ಟಿತು.

ಮೊಸಳೆ ಕೆಳಗಿನಿಂದ ಕೂಗಿತು, “ಗೆಳೆಯಾ, ಹೃದಯ ತೆಗೆದುಕೊಂಡು ಬೇಗ ಬಾ!”

ಕೋತಿ ನಕ್ಕಿತು. “ಮೂರ್ಖನೇ, ಯಾರಿಗಾದರೂ ಎರಡು ಹೃದಯ ಇರುತ್ತದೆಯೇ? ನಾನು ನಿನ್ನನ್ನು ಸ್ನೇಹಿತನೆಂದು ನಂಬಿದ್ದೆ. ನೀನು ನನಗೆ ಮೋಸ ಮಾಡಲು ಹೊರಟೆ. ಇನ್ನು ಈ ಮರದ ಬಳಿ ಬರಬೇಡ.”

ಕರಾಳನಿಗೆ ನಾಚಿಕೆಯಾಯಿತು. ಅದು ತಲೆ ತಗ್ಗಿಸಿ ನೀರಿನೊಳಗೆ ಹೊರಟುಹೋಯಿತು. ಮೊಸಳೆಗೆ ಈಗ ಸ್ನೇಹಿತನೂ ಇಲ್ಲ, ಸಿಹಿ ಹಣ್ಣೂ ಇಲ್ಲ.

ಕೋತಿ ಚಿಕ್ಕದಾಗಿತ್ತು. ಅದಕ್ಕೆ ಭಯವೂ ಆಗಿತ್ತು. ಆದರೆ ಸಮಯಪ್ರಜ್ಞೆ ಅದನ್ನು ಕಾಪಾಡಿತು.